Wiosna do kwadratu

Dla uspokojenia nastrojów i burzliwej dyskusji pod poprzednim wpisem - 3000 słów o wiośnie:

A tymczasem w Stumilowym Lesie...

- Cooo roobisz Krzysiuuu? - zapytał nieco zaniepokojony Kłapouchy, bezskutecznie próbując odwrócić głowę, by zobaczyć, co dzieje się po jego drugiej stronie.
- Nie ruszaj się Kłapouszku, zobaczysz, spodoba Ci się - stęknął Krzyś, mocując się z niesfornym suwakem w dżinsach.
- Nooo nie wiem, Krzysiuuu, mam wrażenie, że chcesz mnie wykorzyyystać - wymamrotał Kłapouchy, ale posłusznie zamarł w bezruchu. W głowie kłębiły mu się pytania: "co ten Krzyś zamierza?", "czy będzie bolało?" i "czy aby nie urwie mi niedawno odnalezionego ogona???"

- Zaraz tam wykorzystać - powiedział Krzyś, a jego pobrzmiewały ulga i narastające podniecenie, bowiem udało mu się wreszcie zsunąć dżinsy i właśnie przymierzał się do wsadzenia swojego Krzysztofa pod ogon Kłapouchego - Po prostu mam ochotę na odrobinę zwierzęcego seksu, to wszystko - uspokajał przyjaciela.
- Ach taaaak. Rozumiem. No dobrze. Ale co Cię tak nagle naszło? - zapytał osiołek, pogodzony już wyraźnie z losem.
- Wiesz, Kłapouszku... kiedy zobaczyłem, jak Prosiaczek obciąga Tygryskowi... to było jak piorun... jak porażenie prądem... od razu wiedziałem... że muszę Cię przelecieć - tłumaczył Krzyś w przerwach pomiędzy kolejnymi pchnięciami.

- Ale... ale... czy to... na pewno legalne? - Kłapouchy znów się zaniepokoił.
- Legalne, nielegalne... Skoro świnia może robić loda tygrysowi... to ja mogę chyba przelecieć osła... prawda? - zapytał retorycznie Krzyś.
- Noooo... chyba tak... - odpowiedział Kłapouchy, niepotrzebnie zresztą, bo Krzyś w ogóle już go nie słuchał. Zbliżał się do finiszu, znacznie przyspieszonego przez jęki rozkoszy Tygryska dobiegające z nieopodal.

A potem nastąpiła eksplozja i Stumilowy Las wypełnił się odgłosami ekstazy człowieka i zwierzęcia, a także głośnymi pierdami, którymi raczył przyjaciół rżnięty w tyłek osioł. Tylko Prosiaczek nie wydawał z siebie żadnych dźwięków, bowiem jest to nieco utrudnione, kiedy ma się pręgowanego fiuta w ryjku.

KONIEC

Autoportret

Tak sobie pomyślałem...


Że wicie, rozumicie...


Ano niby są jakieś moje zdjęcia w profilu. Ale przecież stare i dawno nieaktualne, od wczoraj.


A jakoś tak to jest, że widząc człowieka, zupełnie inaczej odbieramy jego pisaninę, czy inną twórczość. Oczywiście dalej nie jest powiedziane, że mamy pełny i - co ważne - właściwy jego obraz, ale jednak coś tam więcej wiemy. A nasz mózg, na podstawie tego, co widział do tej pory, w sobie tylko wiadomy sposób dopasowuje do tego obrazu osobowość, charakter, czy jak to tam nazwiemy. Widząc człowieka potrafimy (często trafnie) odgadnąć, czy jest wesołkiem, czy ponurakiem, czy lubi pojeść, czy też raczej się głodzi (pamiętajcie jednak, że pozory mylą!), jakoś tam oceniamy inteligencję, stopień otwartości na ludzi itd itp..

Jednym słowem - dokonujemy oceny, może niekoniecznie do końca właściwej, ale w połączeniu z innymi przesłankami, jak chociażby prezentowana twórczość, dającej jakieś niezerowe szanse trafienia.


W związku z tym wszystkim, co powyżej, postanowiłem zamieścić swój aktualny autoportret.

A oto i on:

Wiosna już jest, rowery zakwitły

Kicz retro

Ostatnio zafascynowało mnie (po raz kolejny zresztą) postarzanie zdjęć. Tak, wiem, to kiczowate i w ogóle wiocha, ale nic na to nie poradzę... Jeszcze żeby to było tylko delikatne postarzenie, zmiana tonacji, to nie - idę na (prawie) całość. Prawie, bo nie dodaję sztucznych rys, to mnie na razie jeszcze odrzuca.
Efekty poniżej. Nie bijcie za mocno ;-)

Wczoraj popadywało, więc zamiast spaceru pojechaliśmy z Kasią do galerii. Nie, nie do galerii sztuki, do takiej prawdziwej, handlowej. Kasi się podobało nawet, co (chyba nie do końca) widać na zdjęciach:







Tata (czyli ja (tu pękam z dumy (chociaż niby już jakiś czas jestem tatą (ale jednak (mimo wszystko) dalej (od czasu do czasu) pękam (z dumy)))) oczywiście wziął ze sobą Nexa z jednym z ulubionych ostatnio szkiełek Pentax auto 110. Tym razem były to 24 mm, które ustrzeliły m.in. takie foty:





Muszę przyznać, że coraz bardziej lubię te małe perełki... Tzn. obiektywy... Tzn dzieci też lubię coraz bardziej, ale jednak obiektywy to obiektywy... ;-)

Blog zmiennym jest

Porzucam pseudofilozofię dla pseudosztuki i pseudowiedzy. Zatem od teraz przeczytacie tutaj mniej moich chorych wynurzeń (acz nie mogę obiecać, że wcale ich nie będzie), za to znajdziecie więcej zdjęć i różnych bzdetów sprzętowych...
Na początek przedstawiam mój sprzęt:
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Fotograficzny, a o czym myślałeś/-aś drogi Czytelniku/droga Czytelniczko? :-P
Oto Jego Wysokość Nex-5N wraz z zestawem malutkich obiektywów z Pentaxa 110 (również obecnego na zdjęciu:



I kilka zdjęć wykonanych za pomocą tego zestawu:

(Nex-5N, Pentax 110 18mm f/2.8)


(Nex-5N, Pentax 110 24mm f/2.8)


(Nex-5N, Pentax 110 50mm f/2.8)


(Nex-5N, Pentax 110 70mm f/2.8)


I co powiecie na taką zmianę? Nic, bo i tak nikt tego nie czyta :-D